ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Παρουσίαση της Ποιητικής Συλλογής Χαρούλας Φράγκου

Στο πλαίσιο του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης η ΧΕΝ Βόλου με την υποστήριξη της Διεύθυνσης Αρχείων, Μουσείων και Βιβλιοθηκών του ΔΟΕΑΠ - ΔΗΠΕΘΕ Δήμου Βόλου παρουσιάζει το βιβλίο "Κατά Δύναμιν" της Βολιώτισσας Ποιήτριας και Συγγραφέως Χαρούλας Ηλία - Φράγκου.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 21 Μαρτίου και ώρα 19:30 στο Αχίλλειον (πεζόδρομος Κουμουνδούρου και Ιάσωνος - Βόλος)
Με το λόγο τους θα μας κρατήσουν συντροφιά ο κ. Βασίλης Αναγνωστόπουλος, ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, ο κ. Κώστας Λιάπης, συγγραφέας, λαογράφος, η κ. Πόπη Μπαχαριά - Καραθανάση, φιλόλογος, πρώην Γυμνασιάρχης.
Στον υπερβατικό χώρο της τέχνης θα μας ταξιδέψει η αισθαντική απαγγελία του κ. Βασίλη Μητσάκη και της κ. Αμαλίας Γκιζά.
Την εκδήλωση συντονίζει η φιλόλογος κ. Άννα Πετσιάβα - Παπανικολάου.
Το video-wall επιμελείται η κ. Άννα Τσικρικώνη - Κατσαρού, υπεύθυνη της Ομάδας Νέων Γυναικών της ΧΕΝ.
Μελοποιημένοι στίχοι της ποιήτριας θα κλείσουν τη βραδιά.
Η είσοδος θα είναι ελεύθερη.

εσύ κι εγώ

Γράφω για σας μέσ' από μένα
είμαι κομμάτι του εαυτού σας
κι 'όταν μιλώ για τον Έρωτα
τα μάτια σας κλαίνε.
Είμαι εγώ μέσ' από σας
Τραγουδώ τους κόσμους
που ονειρεύεστε
στην Τέχνη της Ποίησης
τη συμπαντική.

ΟΡΓΗ

Γύρισα το διακόπτη κι έσβησα
το φεγγάρι
Έκλεισα με πάταγο την πόρτα
και τ' αστέρια σωριάστηκαν μικρές
σπίθες στις πέτρινες πλάκες.
Δέσμια στα γιατί και τα πρέπει
ξέχασα τα χαμόγελα κι έβρεξα
δάκρυα απόγνωσης, το κορίτσι
που το λέγαν Σιωπή.

Αρέσει ιδιαίτερα στην Κατερίνα. Απ' τους Μελίρρυτους λόγους.

Σαν πεταλούδα

Όλη η ψυχή μου διάφανη
στα πόδια σου έχει γείρει,
μια πεταλούδα π' άγγιξε
χέρι μικρού παιδιού.
Τ' άγιο σου χάδι καρτερεί
ανήμπορη να φύγει,
αθέλητα τη λάβωσες
τί να 'φταιξες εσύ;

Σε περιβόλι γεύονταν
ξένοιαστη τους ανθούς της
τα βήματά σου σ' έφεραν
διαβάτη ως εκεί.
και ξέχασε τους κρινανθούς
και τις δροσοσταλίδες
και κίνησε αντάμα σου
την ομορφιά να βρει.

Κι όλη η ψυχή της διάφανη
στα πόδια σου έχει γείρει
μια πεταλούδα π' άγγιξε
χέρι μικρού παιδιού.
τ άγιο σου χάδι καρτερεί, ανήμπορη να φύγει,
διπλώνει τις φτερούγες της,
μη μάθεις πως πονεί.

Το ποίημα που δεν ξέχασε η Αμαλία, δεκατρία χρόνια μετά τους Μελίρρυτους λόγους!

Λέξεις

ΛΕΞΕΙΣ

Χρώματα υπερκόσμιας
έκρηξης
μεταμορφώνουν
το χώρο
Εικόνες απείρου
κάλλους
θεσπέσια
κυοφορία το θαύμα.

Λέξεις...
Λυσίκοσμες, αισθαντικές
εύκολη λεία
στα χέρια του θεού
ποιητή
αιωρούνται στο χρόνο
περιμένοντας
καρτερικά
την αιωνιότητα.

Έξαφνη λάμψη
ονειρεύονται
σε σπαραγμένα φεγγάρια
ζεστές παλάμες
να χωρέσουν
το δάκρυ των
φύλλων,
που ματωμένα
αναρριγούν.

Αγκάλιασμα
Ζωής
και Θανάτου,
αφύλαχτη διάβαση
Ουσίας,
τον αντίλαλο
της μουσικής που
πλανιέται
αφήνει να περάσει.

Λέξεις
ονειροπόλες...
Αρχέγονες ιέρειες του
Ομήρου, του Σοφοκλή,
του Ευριπίδη

Ομορφοστολισμένες του
Παλαμά
Χωρίς φτιασίδια
του Καβάφη
Περίτεχνα ιδωμένες
στον Ελύτη
Το χορό χορεύουν
της γλώσσας...

Σελ. 23 "...κατά δύναμιν" Εκδόσεις ΔΩΔΩΝΗ - Χαρούλα Φράγκου

...κατά δύναμιν

...κατά δύναμιν

Χαρούλα Φράγκου

ΔΩΔΩΝΗ

Στο Δημήτρη

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΦΥΛΛΟ

Όταν θα πάψω να σε σκέπτομαι

θα γεμίσουν τα όνειρα θλίψη

κι ο ουρανός σύννεφα

από χωρισμούς...

Θα είμαι μόνη

Πιο μόνη κι' απ' τη

μοναξιά του φθινοπώρου

που βλέπει το τελευταίο φύλλο

να φεύγει, γυμνό

απ' τους χυμούς της ζωής.

Όταν θα πάψω να σε σκέπτομαι

θα είμαι το τελευταίο φύλλο

του φθινοπώρου

στην ατελεύτητη πορεία του ανέμου σελ.87

ΜΟΝΑΞΙΑ

Απόβραδο, στο πάρκο μικρύναν τα δέντρα.
Η βροχή στένεψε την κορμοστασιά τους
ρίγες ατσαλάκωτου πλισέ, στο παραθύρι
οι στάλες, δε μ' αφήνουν να δω.
Τα κιτρινιάρικα φώτα, προσπαθούν απεγνωσμένα
να φέξουν, δυο τρεις διαβάτες που ξεχάστηκαν.
Αλήθεια, κάνει κρύο απόψε.
Στη μικρή κάμαρα ανάβει καντήλι
να ζεσταθεί η μοναξιά.
Τα 'κονίσματα παγωμένα,
χωρίς ίχνος γλυκύτητας.
Εκεί στην άκρη η Παναγία
ζητά έλεος
απ' τη σκιά που σκύβει μπροστά της.
Ένα σκυλί γαβγίζει παράξενα
και συντροφεύει τις μικρές δονήσεις
φόβου μου.
Τα ξεθωριασμένα γέρικα μάτια
ξέχασαν να δακρύζουν.
-Γιατί άργησες να ΄ρθεις απόψε;
Σε περίμενα.
Πάντα σε περιμένω.
Χρόνια τώρα, ξεχνώ να κλείσω την πόρτα...
Το ρολόι μετρά τις ώρες βαρετά
κι αυτή η βροχή σε τρελαίνει.
Έτσι και τότε, η βροχή,
βαρκούλα βαποράκι είχες φύγει
στις μικρές υδάτινες χαραμάδες του δρόμου.
Λειψές οι θύμησες.
Τόσα χρόνιαα, που να θυμάμαι!
Τα σκεπάσματα παγώσαν...
Δυο τρία βήματα ως εκεί
κι ύστερα... η βροχή στις πλάκες
...κανείς άλλος.